Racende broers zijn er genoeg, zelfs in Nederland, maar een broer en zus in de autosport, dat is een zeldzame aangelegenheid. Met als teammanager hun vader Frans boenderen Mike en Sheila Verschuur nu al negen jaar over de circuits en rijden na een gezamenlijke start in de Yaris Cup dit jaar voor het eerst weer in dezelfde klasse. “Je bent teammanager maar ook hun vader en dat kan wel eens lastig zijn, maar ik denk dat ik de balans inmiddels wel aardig gevonden heb”, overpeinst een trotse vader Frans Verschuur de situatie.

Tekst: Remco Scheelings
Foto's: Chris Schotanus, Peter Kühl en Media Renault Sport

“Zelf ben ik 100% gedreven en wil altijd het maximale er uit halen, aan de andere kant ben je ook vader. Wel heb ik ze altijd op het hart gedrukt dankbaar te zijn voor elke dag dat je kunt racen omdat er sponsors zijn die het voor je willen betalen. Van je eigen kinderen kun je eisen dat ze in een raceweekend niet drinken, op tijd naar bed gaan, zich maximaal voorbereiden en bij de les blijven. Dat kun je rijders die jou betalen om een auto ter beschikking te stellen natuurlijk moeilijk opleggen. Bij Max Braams heb ik de vrijheid gekregen om diezelfde harde lijn te hanteren als bij Mike en Sheila en dat werpt gezien de resultaten zijn vruchten af. Maar ze moeten van mij niets, en dat is bij andere ouders nog wel eens anders.



Ik denk dat ik de balans tussen het teammanager en vader zijn inmiddels wel redelijk heb gevonden”, analyseert Frans Verschuur zijn dubbelrol. Als geen ander ziet hij de verschillen tussen broer en zus. “Mike heeft meer natuurlijke aanleg en talent, is een technische rijder die ook pas één keer in zijn carrière schade heeft gereden. En als er echt gepresteerd moet worden staat hij er en kan uit verloren positie terugvechten. Sheila moet er meer voor doen en heeft echt passie voor de sport. Haar rijstijl is daarmee anders, die gaat echt tot het randje. Ze heeft dan ook al diverse keren bij de sportcommissarissen gezeten, al is ze geloof ik maar één keer echt bestraft. Ze denkt echter al snel dat ze er is en verliest dan scherpte. Zo staat ze nu nummer één in de tussenstand en dan dreigt dat gevaar weer. Ik herken dat zo goed omdat ik precies hetzelfde had, die karaktertrek heeft ze van mij.”