 
| 07 FEBRUARI 2009 |
PAGINA 1 VAN 2 |
Heinz Prüller, enkele weken geleden bij de skiwedstrijden in Kitzbühel
In hoeverre Heinz Prüller eraan heeft bijgedragen, dat ik uiteindelijk autosportjournalist geworden ben, weet ik niet. Maar het feit dat de Openbare Bibliotheek in Driebergen-Rijsenburg, de woonplaats van mijn jeugd, een hele reeks van zijn “Grand Prix Story”-jaarboeken in de collectie had, en ik die als jochie van een jaar of acht, negen werkelijk verslond, heeft ongetwijfeld zijn sporen nagelaten. Inmiddels ken ik Prüller zelf vrij goed en ben ik, net als hij, niet alleen in de autosport, maar ook in de skisport actief. Gisteren werd bekend dat Prüller komend seizoen niet meer als TV-verslaggever voor de Oostenrijkse omroep ORF in de Formule 1 actief zal zijn.
Tekst: René de Boer
Foto's: Rebocar Automotive Productions
Natuurlijk, de vele fouten in de reportages die hij maakte vielen ook mij op, telkens wanneer ik in Oostenrijk een Grand Prix op de televisie volgde. En het overgrote deel van zijn verhalen en anekdotes, meestal beginnend met: “Toen ik in negentienzoveel met die en die…”, kende ik inmiddels ook wel. Maar hij was wel één van de langst meelopende journalisten in het circus, kwam er binnen samen met zijn goede vriend Jochen Rindt en is er tot op de dag van vandaag gebleven. Hij heeft als weinig anderen de sport zien veranderen. De successen, maar ook de tragedies rondom Rindt en Lauda meegemaakt. De ongelukken die het leven kostten van Jo Gartner (in Le Mans) en Roland Ratzenberger (tijdens dat zwarte weekeinde in Imola). De successen en de “waarom-net-niet”-verhalen van Gerhard Berger en Alex Wurz. De crash van Wendlinger, met wie hij nooit echt warm werd.
Versprekingen in boekvorm
Prüllers versprekingen en rare zinsconstructies zijn inmiddels legendarisch. Zijn opmerkelijkste en vreemdste uitspraken zijn in boekvorm gebundeld onder de titel “Prüllereien” en een gelijknamige website trok enkele jaren geleden vele bezoekers. Ook cabaretiers nemen hem in Oostenrijk vaak op de hak. Op maandagochtend na een Grand Prix is het in het ochtendprogramma van radiozender Ö3 steevast raak. Maar ook onder collega’s vlotte het niet altijd: tussen Prüller en zijn land- en vakgenoot Helmut Zwickl (ook zo’n oudgediende) was de relatie allerbelabberdst. De ene (Prüller) werkt voor de “Kronen Zeitung”, de andere (Zwickl) voor “Kurier” en de verhouding tussen de twee is net zo hard als de concurrentiestrijd tussen de beide boulevardbladen. Zwickl liet het jarenlang in zijn column in “Kurier” niet na om bepaalde mythes, die Prüller zijn publiek via de televisie verkondigde, te ontzenuwen. Dat gold bijvoorbeeld voor het inderdaad nogal onwaarschijnlijke Prüller-verhaal dat op het stratencircuit van Monaco een bepaalde plek extra glad was, omdat daar de vissers altijd hun netten aan land plachten te trekken. “De laatste visser uit de haven van Monaco is al jaren geleden vertrokken”, schreef Zwickl met dodelijke ironie.
|
|
 
 |
|
