Het is donker in Rotterdam. Het is een komen en gaan van zwarte wolken die eens in de zoveel tijd een enorme stortbui op het circuit in de Rotterdamse straten neer laten komen. Het kan de honderdduizenden toegestroomde fans niet deren, zij kunnen maar geen genoeg krijgen van hun helden Christijan Albers en Robert Doornbos die een spectaculaire demostratieshow weggeven in hun Minardi’s.

Door: Laura Postma

In het kader van Rotterdam als Europese sporthoofdstad van het jaar, is de havenstad omgetoverd tot een heus ‘Monaco aan de Maas’. Het circuit voert langs de belangsrijkste plekken van de stad zoals de Coolsingel en het Hofplein. Hoofdacts zijn natuurlijk de twee Nederlandse Formule 1-coureurs Christijan Albers en Robert Doornbos, maar daarnaast kunnen de toeschouwers ook genieten van HoPin Tung in een Williams Formule 1 bolide, een Le Mans-demonstratie met onder andere Le Mans-held Jan Lammers en een parade van historosche Formule 1-auto’s met Nelson Piquet jr achter het stuur van de oude Lotus 101 van zijn vader.

Rondom het circuit wemelt het van de Doornbos en Albers-petjes. Op het speciaal gebouwde paddock is het echter vooral een parade van rijke mensen. Opgedofte vrouwen op hoge hakken en met dure tasjes om hun schouders tonen meer interesse in zien en gezien worden dan in de Porsche’s en Ferrari’s die naast hen staan geparkeerd. De rijke jongens hebben stoer een Doornbos-petje opgezet, dat raar afsteekt bij hun roze of lichtblauwe polo.

Maar daartussen zijn ook de echte fans te vinden. Kleine jongetjes met een te groot Formule 1 t-shirt vergapen zich aan de hand van hun vader aan de bolides. Digitale camera’s worden massaal ingezet om die Minardi en Lotus te vereeuwigen. Als Robert Doornbos in de Minardi-tent verschijnt, stromen er hordes mensen bijeen om een handtekening te vragen. Doornbos neemt uitgebreid te tijd voor hen en glimlacht vriendelijk voor elke foto. De fans zijn door het dolle heen. “Janet, Janet, daar staat Doornbos! Kom, we gaan kijken,” roept een brede man naar zijn vriendin. Met wat ellebogenwerk weten zij in de buurt van de nieuwe Nederlandse Formule 1-coureur te komen. Op dat moment komen net twee jonge meisjes giechelend uit de menigte vandaan. Hun handen omklemmen stevig de ondertekende foto van Robert Doornbos.

Niet veel later mag Chirstijan Albers als eerste Minardi-coueur het publiek laten zien wat hij in huis heeft. Met piepende banden en flink wat rook schiet hij de Rotterdamse straten door. De mensen vinden het prachtig. “Je moet echt geen oordopjes indoen,” zegt een toeschouwer. “Het geluid is juist zo gaaf.” Albers vermaakt zijn fans met een paar spectaculaire donuts en laat flink wat rubber achter op het asfalt. Het publiek juicht en klapt uitzinnig en voor Albers kan het allemaal niet meer stuk als hij uit zijn auto stapt en het applaus in ontvangst neemt. In zijn enthousiasme gooit hij spontaan zijn dure helm het publiek in en later volgen ook zijn handschoenen. Terwijl de Minardi langzaam van het circuit wordt gesleept, geniet de coureur nog van het wilde publiek. “Rotterdam is veel beter dan Monaco,” roept hij.

Bij Robert Doornbos is het niet veel anders. De Rotterdammer mag eindelijk in een Formule 1-bolide door de straten van zijn eigen stad scheuren. Ook hij rookt het publiek weg, dat letterlijk aan de straat staat en de auto bijna kan aanraken. Daarnaast verbreed Doorbos het rubbervlak nog maar even. Als de coureur uit zijn auto stapt, zijn de fans niet meer te houden. Ze bestormen het circuit en iedereen wil de auto en hun nieuwe Nederlandse stercoureur aanraken. Twee jongens rennen met een grote ‘Robert Doornbos’-vlag op de coureur af. Spontaan zetten de mensen “Robert, bedankt!’ in. Dan wordt het langzaam stil. De show is over en de coureurs gaan naar huis, hun hoofden vol van al die enthousiaste fans. De fans zijn weer een paar decibellen armer in hun gehoor maar zien een Grand Prix in Nederland helemaal zitten. En waarom niet in de Rotterdamse straten?