Ze hadden al een grote voorsprong in het kampioenschap, maar de overwinning is toch de mooiste manier om een kampioenschap definitief binnen te halen. Dat lukte Ronald Morien en Ferry Duivenvoorde tijdens de twee-uurs-race op Circuitpark Zandvoort.

Tekst: Daan Jeuken

Bij de start is het Pim Hoekzema die er als een dolle vandoor gaat. Vanaf de vijfde plek gestart weet hij bij de start gelijk al twee plekken te winnen. In de tweede ronde gaat hij ook Menno Kuus voorbij en kan hij de jacht openen op leider Ronald Morien. Die jacht duurt tot de vijfde ronde, dan pakt Hoekzema de leiding. Morien kan niets dan volgen.



Menno Kuus zit vanaf het begin van de race niet goed in zijn vel. In de eerste drie ronden valt hij al terug van de tweede naar de vierde positie, en langzamerhand in de race verliest hij meer en meer terrein en posities. In ronde 20 ligt hij nog slechts zesde.

In de rest van het veld zijn de posities verdeeld en zijn er weinig positiewijzigingen, totaan de twintigste ronde. Pim Hoekzema valt, opgejaagd door Ronald Morien, in leidende positie uit, waardoor Morien de eerste plek overneemt en geheel op kampioenschapskoers zit. “In lange-afstandsraces vind ik het fijner om tweede te rijden dan eerste”, verklaarde Ronald Morien na afloop, “daarom kon hij me in het begin voorbij. Toen kwamen we in het Schijvlak en begon hij flink te roken. Vanaf dat moment was de druk weg.”

In ronde 23 is het de combinatie Renate Sanders / Paulien Zwart die de serie pitstops openen. Zij geven echter niet het goede voorbeeld, want ze komen de pits niet meer uit. In ronde 26 is het de raceleider Morien die het stuurtje overhandigt aan Ferry Duivenvoorde. Sandra van der Sloot neemt de leiding over, maar wanneer zij in ronde 35 ook haar pitstop maakt, en Sheila Verschuur haar plek overneemt, pakt Ferry Duivenvoorde de koppositie weer terug. Op vijf seconde achterstand staat Verschuur nu tweede.