Omdat het oorspronkelijke programma door een incident tijdens de trainingen van de Fun Cup (na een diesellek op één van de wagens moest het hele circuit worden schoongemaakt) helemaal werd omgegooid, werden beide BTCS-races in Dijon-Prenois op zaterdag 1 mei verreden. Het traditionele meiklokje ging dan wel naar de leiders in het kampioenschap Frédéric Bouvy en Steve Vanbellingen, toch presteerden ook de rijders van de Volvo S60 en de tenoren in de T3-klasse heel sterk.

Tekst en Foto's BTCS



Van Bellingen Maes winnen eerste wedstrijd
Omdat de mist wat tijd nodig had om zich uit de vallei van Prenois terug te trekken, besliste de wedstrijdleiding om de start van de eerste race achter safety car te geven. De veiligheidswagen bleef gedurende zes ronden op de baan, waarna de bende geleid door Werner Moonens werd gelost. Het geduld van Frédéric Bouvy (Renault) was duidelijk al teveel op de proef gesteld, want hij passeerde Vincent Radermecker (Volvo) voor hij over de start/finish-streep ging, waardoor de regerende kampioen een drive-through aan de broek kreeg. Zo kon Steve Vanbellingen (BMW) zich stevig aan de leiding zetten.

De rijder van de BMW M3 Silhouette van KS Motorsport reed gestaag weg van de rest van het peloton, een peloton dat werd geleid door Vincent Radermecker, die met versnellingsbakproblemen had af te rekenen: “Ik kon helemaal niet goed schakelen, zo ging ik een keer van derde naar tweede in plaats van naar vierde.” Ronde na ronde kwam de KIA van Philippe Stéveny dichterbij en in de 25ste ronde ging hij ook met de tweede plaats lopen. Toen al had Kris Wauters (KIA) een groot deel van zijn schitterende inhaalrace achter de rug, die hem van een 17de plek op de startgrid naar een vierde plaats zou leiden, voor teammaat Werner Moonens, Frédéric Bouvy en... Jean-Pierre Vandewauwer, die met zijn Mitsubishi Evo 8 met kop en schouders de T3 domineerde.

Werner Moonens was de eerste van de tenoren die de rijderswissel afwerkte, gevolgd door Kris Wauters, Vincent Radermecker, Frédéric Bouvy en de leiders Steve Vanbellingen en Philippe Stéveny, die in de 33ste ronde samen hun pitstop afwerkten. Na de traditionele dans der pitstops bleek de BMW van Vanbellingen en Maes de beste zaak te hebben gedaan, met 26 seconden voorsprong op de KIA van Stéveny en Dockeril. Volgden de Volvo van Radermecker-van de Poele op 49 seconden, de KIA van de broers Wauters op 57 seconden en de Renault van Bouvy-Verbist op meer dan een minuut.

Het tweede gedeelte van deze eerste race werd gekenmerkt door de comeback van Koen Wauters, die eerst de maat nam van Eric van de Poele, vooraleer de kloof met Iain Dockerill te dichten en de Brit vervolgens in de 43ste ronde ook te passeren. Vijf ronden later volgde de vijfvoudige winnaar van de 24 Uur van Spa dat goede voorbleed, om zijn Volvo naar de derde plaats te rijden. Die posities zouden tot het einde van de race ongewijzigd blijven. In de slotfase probeerde François Verbist ook nog een plaatsje te winnen, maar dat vond Dockerill net iets van het goede te veel en hij verdedigde zijn vierde plaats met succes. De wedstrijd werd echter gedomineerd door het duo Steve Vanbellingen en Ruben Maes: “Ik had tijd om een sigaar te roken”, lachte Verbist vooraleer hij op het hoogste podiumtrapje klom.De broers Wauters pakten de zilveren medaille, oververdiend na die mooie inhaalrace: “Ik had liever een stilstaande start gehad, zo hadden we in één keer heel wat wagens kunnen passeren”, aldus Koen Wauters, toch tevreden met het verdict. Dat gold eveneens voor ‘Racer’ en ‘vdP’, die met hun Volvo naar een eerste podiumplaats reden.