’s Nachts droom ik wilde dromen. Alle scenario’s flitsen door mijn hoofd. Voor me staat de auto van Peter Kox. In één rampenscenario boor ik me in bocht één vol in de kofferbak van de man die ervoor heeft gezorgd dat ik überhaupt mee mag doen. In scenario twee overleef ik bocht één, maar spin ik bij het uitkomen en veroorzaak ik een massacrash zoals bij de Formule 1 in de jaren negentig. In het zwartste scenario zoek in de vangrail in Eau Rouge op en doe ik de molotovcocktail-act nog eens dunnetjes over.

Maar er is ook een scenario waarin ik in de eerste bocht iedereen er glorieus uitrem en als eerste over de finish kom.

Het loopt anders dan alles wat ik heb gedroomd. Ik boor me niet in de kofferbak van Peter Kox’ teamgenoot. Ik overleef de eerste bocht en ga zelfs als tweede heelhuids door Eau Rouge. Sterker nog; de man voor me, ene Maino, verslikt zich in Pouhon en gaat er even af waardoor ik naast hem, op de ideale lijn op de volgende bocht afstuif. Ik rem later dan hij. ,,Ik lig aan de leiding’’, flitst het door mijn hoofd. ,,Wat zal Allard trots zijn als ik straks als eerste doorkom.’’



Maar zover kom ik niet. Meneer Maino verslikt zich in de bocht en ramt zijn dure Lambo vol in mijn achterkant. De wielophanging breekt, ik spin en hink kreupel terug naar de pits. Dit is de meest waardeloze race uit mijn leven - nou, op die ene in Porto vorig jaar na dan, waarin ik mijn SEAT Léon Euroc al in de opwarmronde in de muur plantte. Het ergste van alles: dit keer kan ik er niks aan doen. Allard vindt van wel. ,,Je had hem de ruimte moeten geven. Je kent die Italianen toch?!’’ Maar ik voel me zelf een halve Italiaan als ik in zo’n auto zit, dat snap je toch wel Allie?!

Gelukkig zijn er nog twee races in het weekeinde. Alleen moeten we de volgende achteraan starten. Allard ragt het ding naar een vijfde plek en ik geef er weer twee prijs. De laatste race vanaf plek zeven lonkt het podium weer. Ik geef de auto aan Allard over vanaf plek vijf– door wat crashes die goed aflopen en bewijzen dat de Gallardo wel degelijk een veilige auto is – en Allard rijdt ronde na ronde de snelste tijd op jacht naar het podium. Maar dat blijkt net buiten bereik; we worden vierde, keurig vierde, prachtig vierde. Maar tweede is de eerste verliezer en vierde is nog weer veel sneuer. Want op het podium staan Giorgia en Nadia te wachten op de winnaars. Dat had ik willen zijn! Voor hen! Voor de broederschap tussen onze volkeren. En vooruit, ook een beetje voor mezelf.

Tot mijn grote vreugde constateer ik dat de prijzen een soort foeilelijke abstracte vertaling van een tuinkabouter zijn. En tot mijn nog grotere vreugde overhandigt Giorgia de prijs aan een stokoud mannetje dat hem uitdeelt aan de winnaars. Er wordt niet gekust, niet omhelsd, helemaal niks.

,,Je kunt ook gewoon een afscheidszoen gaan halen’’, oppert Allard. ,,Daar hoef je dus helemaal niet voor te racen.’’ Zo komt mijn weekeinde toch nog goed. In de allermooiste raceauto waar ik ooit in heb gereden, op het mooiste circuit van de wereld en met het lekkerste eten en de mooiste vrouwen.

Wie heeft er zes ton over?