Alleen bij de start had equipe Verschuur/Van der Sloot achtervolgers in hun spiegels, daarna verdwenen zij aan de (opklarende) horizon, waarna ze het ploeterende veld verpletterden. Alleen teamgenoten Sarink/Duits wisten aan de lap-vernedering te ontsnappen en bleven in dezelfde ronde als de winnaressen.



Tekst: Daan Jeuken, fotografie: Tim Böhme

Het krankzinnige raceverloop werd veroorzaakt door een hevige regenbui, die bij de start van de Seat-race net was opgehouden, maar een kletsnatte baan als souvenir had achtergelaten. Dit zorgde voor een incidentrijke openingsfase, waarbij verschillende mensen het grind onder het rubber voelden. De tumult begon al voor aanvang van de race, toen Hoekzema de pits indraaide en de race al met een ronde achterstand begon.
In de openingsfase waren het eerst Willebrands en Schilperoort die elkaar toucheerden, waarna Schilperoort een reparatie van een half uur nodig had om de race te kunnen vervolgen. Vervolgens waren het nummer twee en drie Sarink en Morien die contact maakten: Sarink spinde en verloor twee plaatsen, Morien kreeg te kampen met een ontspoorde wagen en moest net als Schilperoort de pits in voor reparatie.
Op de natte baan waren de verschillen tussen de vele coureurs enorm. Na vier ronden had de top vier al 25 seconde voorsprong op de achtervolgers. Leider Verschuur was al 10 seconde los was van nummer twee Van der Valk, die met een goede start was opgerukt naar de vierde plaats en profiteerde van het gevecht tussen Sarink en Morien. Terwijl de rest van het veld tijden van 2:07 noteerde, klokte Verschuur het circuit in 2:04 rond was. Het enige dat haar nog bezig kon houden was het op een ronde zetten van concurrenten.
Voor de race was er echter wel strijd voor Verschuur: “Sandra is de regenspecialiste en heeft veel meer ervaring, maar ik wilde ook rijden. Uiteindelijk besloten we dat ik zou starten. Toen kwam ik aan kop omdat iedereen op intermediates problemen had en wij op regenbanden stonden. Na verloop van tijd zag ik niemand meer in de spiegels. Toen de intermediates intussen beter waren dan de regenbanden hadden wij al zo’n grote voorsprong dat dat niets meer uitmaakte.