Gepaste achterstand
Op gepaste achterstand achter Verschuur en Van de Ven reed de derde landmachtauto, bestuurd door Ronald Sarink, rond in niemandsland. Sarink had geen zicht meer op zijn teamgenoten, terwijl ook in zijn spiegels niemand meer te zien was. “Het is zeker niet gemakkelijk om zo te rijden, want het is moeilijk om je ritme te vinden. Bovendien wisselden de baanomstandigheden continu, dan regende het weer, dan was het weer droog. Voor de baan betekende het dat de grip per ronde anders was. Als je dan iemand voor je hebt rijden is dat een stuk eenvoudiger.”

Wie minder eenzaam was, was Bernhard van Oranje, die erg leuke dingen liet zien met zijn Seat.


Een uitstapje tijdens de vrije training resulteerde nog in een verkreukelde Crazy Piano, maar in de race was het louter mooie muziek die uit de SEAT kwam.

In de kwalificatie spinde hij nog in de Tarzanbocht, maar in de race kende hij een goede opmars, wat hem al snel op de vierde plaats deed belanden. Hier reed hij in een mooi groepje met Bart van Raamsdonk, Ben Schilperoort en Hans Dekker, wat leuke gevechten opleverde. De eerste die bij dit groepje moest afhaken was Schilperoort, die na een iets te enthousiaste actie spinde en zo de aansluiting met het groepje kwijtraakte. De volgende afvaller was Bart van Raamsdonk, die na een slippertje in de Audi S-bocht heel ver terugviel.

Waar is die andere kampioenskandidaat?
De strijd om de titel ging bij aanvang van de race nog tussen Verschuur / Van der Sloot en Hoekzema / Oudshoorn, maar waar de dames inmiddels aan de leiding reden, verging het de twee heren minder voortvarend. De race leek goed te beginnen. Hoekzema begon nog goed, vanaf de dertiende plaats reed hij al snel op de vierde plaats, maar eenmaal daar aanbeland ging het weer bergafwaarts, wat Hoekzema uiteindelijk zelfs de pits doet indraaien. De opgelopen achterstand maakte een triest einde aan de titelaspiraties van het Teamwork Racing-duo.


Het malheur bij Hoekzema en Oudshoorn voerde de druk op bij de dames aan kop. Zij realiseerden zich dat de gecamoufleerde Seat nu alleen nog maar in veilige haven gebracht moest worden, maar in een twee-uursrace kan er natuurlijk veel fout gaan. En het zou ook niet de eerste keer zijn dit jaar dat de twee met pech worden geconfronteerd.
“Toen zijn we extra op safe gaan rijden”, was het commentaar van Verschuur. “Er was geen reden meer om risico’s te nemen, maar je kunt natuurlijk niet belachelijk langzaam gaan rijden, want we wilden wel gewoon winnen. Na de pitstop was het Sandra’s taak om de auto veilig thuis te brengen, maar langs de kant is de spanning veel hoger. Dan gaan de minuten echt heel langzaam voorbij.”
Maar gelukkig voor de twee liet de pechduivel de dames met rust, waardoor ze zich met nog één race te gaan al tot kampioen konden kronen van de Seat Cupra Cup. “Dit is natuurlijk een fantastisch resultaat, het weekend kan niet meer stuk. Zeker gezien de teamprestatie is dit geweldig.”