Sprintrace
Met de titel reeds in de pocket zat Sheila Verschuur uiteraard met een glimlach van oor tot oor achter het stuur voor aanvang van de sprintrace. Wie dacht dat zij als kampioen minder strijdvaardig zou zijn kwam echter bedrogen uit, moesten ook haar teamgenoten constateren. Verschuur geeft geen cadeautjes ...


Bij de start was het veld prima weg, de drie gecamoufleerde SEAT’s gingen verder waar ze zaterdag mee waren geëindigd en gingen dus fier aan kop. Dit keer kwam het gevaar echter van achteren, want teams die gisteren in de achterhoede finishten broedden op revanche. Tom Coronel, Pim Hoekzema en Menno Kuus wilden alle drie zo snel mogelijk naar voren en dat ging niet zonder slag of stoot.

Sprinters
Al snel bereikten ze de voorste regionen, waar Bart van Raamsdonk onder de druk bezweek en bijna spinde. Hij wist zijn SEAT echter op bewonderenswaardige wijze te corrigeren en kon zijn weg vervolgen, al kostte het hem wel de nodige posities.


Minder gelukkig was Marcel Dekker in zijn gifgroene SEAT. Hij kwam in aanraking met een ontketende Menno Kuus , ging in de spin en moest weer helemaal vanaf achter beginnen. Eenmaal aangekomen bij het vorstenhuis moest de voortdenderende trein van drie SEAT’s echter een tussenstop maken, want Pieter Christiaan van Oranje liet zich niet zo eenvoudig verschalken. De prins reed op de zesde positie en verdedigde zich dapper, maar toen Pim Hoekzema en vervolgens ook Tom Coronel begonnen aan te dringen was er geen houden aan en moest hij hen aan zich voorbij laten gaan.

Pim Hoekzema was nog lang niet klaar met zijn opmars, hij wist aan te klampen bij de kolonne legervoertuigen aan kop en vocht zich vervolgens langs Ronald Sarink, de enige die echt geschikt is gebleken voor de Landmacht. Althans, daar in dienst is getreden en nu een mooi dubbelleven bij de strijdmacht vervult.
Voor Menno Kuus kwam op dat moment de opmars tot een einde, hij moest de pits in en kon zich dus verder niet meer met de wedstrijd bemoeien.


Defensie
Tom Coronel was inmiddels ook bij de achterbumper van Ronald Sarink aangekomen en dacht de legergroene SEAT snel te kunnen passeren, maar dat pakte iets anders uit. Sarink verdedigde zich als de Nederlandse leeuw en liet zich niet zomaar uitremmen in de Tarzanbocht. Hoewel hij Coronel goed weerstand wist te bieden zag hij echter de gele auto van Match Racing langszij komen en realiseerde hij zich dat de vijfde plaats voor hem het maximaal haalbare zou zijn.